De beste projecten ontstaan niet in aanbestedingen, maar aan een gemeenschappelijke tafel. Het partnerschap tussen de klant en het bureau is geen loze kreet – het is het meest waardevolle onderdeel van het creatieve proces dat van reclame een kunstwerk maakt.
Wat vinden we het leukste aan ons werk? Dat we voortdurend nieuwe mensen, bedrijven en merken ontmoeten. Elke dag weer andere, steeds interessantere, grotere, gedurfdere, veeleisendere.
Dankzij hen worden we nooit oud – althans niet mentaal. Elk nieuw project leert ons iets nieuws, brengt ons verder, inspireert ons en dwingt ons om anders te denken.
We hebben een dienst opgebouwd die concurrerend is in de hele Midden-Europese regio. En misschien zelfs verder. We zijn weliswaar klein, maar kwalitatief hoogstaand. En dat zeg ik met absolute overtuiging.
Onze grootste trots is dat we zelfs de meest veeleisende klanten kunnen bedienen.
Niet alleen bedrijven, maar ook particuliere klanten, kleine familiebedrijven en individuen met een visie.
Ze zijn allemaal verschillend: sommigen hebben een nauwkeurig brandbook nodig, anderen zoeken emotie in de verpakking, weer anderen zoeken gewoon een stille partner die hen helpt met wat ze zelf niet kunnen.
Maar ze hebben allemaal één ding gemeen: ze verwachten uitstekende service, perfecte dienstverlening en fantastisch design.
De school van Midden-Europa
Door in verschillende landen te werken – van Slowakije en Tsjechië tot Oostenrijk, Duitsland, Bulgarije, Roemenië en de Verenigde Arabische Emiraten – hebben we de unieke kans om te zien hoe marketing, management en communicatie er in verschillende culturen uitzien.
En dat is iets wat iedereen die dit beroep wil begrijpen, zou moeten ervaren.
We hebben alles gezien – snelle startup-omgevingen, strikte bedrijfsstructuren, maar ook familiebedrijven die meer op intuïtie dan op processen werken.
Elk van deze omgevingen heeft iets speciaals.
Maar wat mij het meest aansprak – ik moet eerlijk zeggen – was de manier waarop bedrijven in Oostenrijk en Duitsland omgaan met samenwerking met agentschappen.
En dat herhaaldelijk.
Partner, geen leverancier
Hun aanpak is totaal anders.
Een reclamebureau is daar geen ‘onderaannemer’.
Het is geen bedrijf dat een logo, verpakking of campagne levert, ‘een factuur stuurt en vaarwel zegt’.
Nee.
Daar zien ze het als een partnerschap.
Samen gaan we iets nieuws creëren.
Samen werken we aan een project dat hun merk, hun klanten en hun bedrijf ten goede komt.
En samen voelen we het ook – vanaf het eerste idee tot de laatste pixel.
Dat proces gaat niet snel.
Het is niet goedkoop.
En het is niet voor iedereen weggelegd.
Het duurt maanden, soms zelfs een jaar, voordat we elkaar leren kennen.
Voordat we samen aan tafel gaan zitten, tijdens het avondeten, op kantoor, in het veld.
Voordat we begrijpen hoe de ander functioneert, welke waarden hij heeft, hoe hij denkt, wat voor hem belangrijk is.
Tijdens deze periode praten we niet alleen over prijzen en deadlines.
We praten over hoe we samen gaan creëren.
Over onze houding, hoe we reageren op suggesties, hoe we omgaan met compromissen, esthetiek en verantwoordelijkheid.
Misschien wisselen we een proefopdracht uit om te zien hoe we reageren, welke vaardigheden we hebben.
Maar we beginnen nooit – en dat is essentieel – aan een project voordat we samen hebben besloten dat we het samen gaan doen.
En wanneer het moment komt dat de klant zegt:
“Ja, dit is het bureau waarmee we willen samenwerken”,
dan begint het.
Geen aanbesteding. Geen strijd om het budget.
Maar een gezamenlijk project.
En nu het contrast
Aan de andere kant, in Oost-Europa en op de Balkan (hier is er helaas wel een correlatie in gedrag), houden we nog steeds vast aan een model dat ik – excuseer mijn openhartigheid – een blind date zou noemen.
De klant schrijft een aanbesteding uit, geeft bureaus de opdracht om een concept, creatief ontwerp, strategie – alles – voor te bereiden.
Zonder elkaar te kennen. Eh, sorry, we bellen toch wel even, nietwaar?
Zonder context, zonder relatie, zonder vertrouwen. En zonder budget. (De initiële kosten voor het bureau kunnen oplopen tot duizenden euro’s. Is uw project echt geschikt voor een dergelijk risico?)
En dan wordt er een beslissing genomen op basis van de presentatie die hem het meest aanspreekt.
Soms op basis van de prijs.
Soms op basis van wie de mooiste verpakking heeft.
Maar zelden op basis van partnerschap.
En dat is jammer.
Want de beste werken ontstaan alleen waar mensen elkaar begrijpen.
Waar ze elkaar vertrouwen.
Waar het bureau niet alleen leverancier is, maar ook medeauteur.
Laten we samen leren creëren
Ik zou willen dat dit zou veranderen.
Dat we ons zouden laten inspireren door degenen die dit met meer rust, meer vertrouwen en een langetermijnvisie doen.
Dat ook bij ons langdurige relaties zouden ontstaan, en niet alleen maar ‘projecten’.
Dat we onszelf toestaan om langer bij elkaar te zitten, meer naar elkaar te luisteren, elkaar beter te leren kennen.
Want alleen zo ontstaat er iets dat waarde heeft.
Ik herinner me toen ik 18 was.
Ontwerper – jong, brutaal, vol ideeën.
Het ergste wat ik me toen kon voorstellen, was dat een klant zich met mijn werk zou bemoeien.
Ik had duidelijk in mijn hoofd: ik ben een kunstenaar, ik weet het beste wat goed is.
En de klant? Laat hem maar betalen.
Vandaag kan ik erom lachen. Want ik weet dat het een vergissing was. Professioneel gezien de grootste. Daarom lach ik vandaag als ik een solist ontmoet. Hij begrijpt nog steeds niet dat we dit samen moeten doen. (Ik wil niet pathetisch klinken, maar misschien heeft het een diepere betekenis.)
Vandaag wil ik de klant aan tafel
Vandaag wil ik dat de klant naast me zit.
Zodat we samen kunnen tekenen, nadenken, proberen, veranderen.
Zodat we samen naar een oplossing kunnen zoeken.
Want op het moment dat we ophouden ons te gedragen als twee partijen in een ‘zakelijke transactie’ en als één team gaan functioneren, ontstaan de beste dingen.
Het is geen cliché. Het is ervaring.
Uit projecten die we hebben gedaan voor kleine familiebedrijven en voor grote internationale bedrijven.
Als er vertrouwen was, ontstond er altijd een werk waar we allemaal trots op waren.
En als dat vertrouwen ontbrak, eindigde het eerder als een ‘levering’.
Zonder ziel.
Misschien is het tijd om na te denken
Misschien is het tijd dat wij als regio – als Midden- en Oost-Europa – niet langer bang zijn om samen te werken.
En dat we partnerschappen meer gaan waarderen.
Misschien is het tijd om te stoppen met het aanbesteden van concepten en te beginnen met het opbouwen van relaties.
Want relaties zijn uiteindelijk wat de beste creativiteit opleveren.
Probeer het eens.
Bel uw agentschap, ga samen zitten, praat met elkaar.
Niet over contracten en prijzen.
Maar over wat u wilt bereiken, wat u leuk vindt, wat u irriteert, hoe u werkt, waar u naartoe wilt.
Misschien komt u erachter dat dit iets veel groters oplevert dan alleen maar een nieuwe campagne.
Geen aanbesteding.
Geen selectieprocedure.
Maar een gezamenlijk project.
